Gelukkig ging het goed…

 

- Door Bart Ezinga -  

Als er iemand goed voorbereid op pad gaat dan ben ik dat wel. Voorbereiding is mijn dagelijks werk. Dan zou dat toch goed moeten gaan zou je zeggen. Het tegendeel is waar. Een foutieve inschatting of onvoldoende afweging en een daarop gebaseerd besluit kan leiden tot ernstige gevolgen. Aan het woord is Bart Ezinga. Samen met zijn vrouw en enkele reisgenoten van het basiskamp Pitztal hebben zij de Mainzer Höhenweg gelopen. Dit verhaal is opgeschreven omdat de ervaringen een aantal beslismomenten bevat. Wat is het beeld of de situatie. Is die gewijzigd ten opzichte van het beeld wat er eerst was en beïnvloedt die wijziging de gemaakte keuze? Opnieuw overwegen en uiteindelijk een besluit nemen. Welke besluiten er genomen zijn is cruciaal geweest voor het verdere verloop van de tocht. Toch heeft deze tocht het besef opgeleverd dat grenzen verlegd kunnen worden. Juist in een spannend moment leer je je grenzen en mogelijkheden kennen. Een tocht van 10 uur is mogelijk. Lees verder over de ervaringen op de website van de regio.

 

We hadden het er in het kamp al enkele dagen over, de Mainzer Höhenweg. Dat zou een geweldig mooie tocht moeten zijn. We hadden ons georiënteerd door het lezen van ervaringsverhalen, een routebeschrijving, een YouTube filmpje waaruit opgemaakt kon worden hoe het terrein er uit 

ziet: afwisselend terrein: pad, rots klimpartijen, blokken, geröll, een deel over de gletsjer, kaarten bestuderen, gidsjes lezen enz. Het oorspronkelijke plan, een combinatie van de Mainzer Höhenweg met een beklimming van de Wildspitz, sprak mij niet zo aan.  We wilden wel de Wildspitz beklimmen, maar niet alles in een keer. De Wildspitz hebben we beklommen. We hadden nog een paar dagen over en het weer leek goed te zijn. Daarom toch nog een keer de Mainzer Höhenweg in de groep gegooid. We kregen bijval. Uiteindelijk besloten we de knoop door te hakken en de volgende morgen vroeg te vertrekken en te overnachten in het bivak. De volgende dag zouden we dan het tweede deel lopen. Immers, de totale tijd voor deze tocht van hut naar hut is 10 uur. Dit in twee keer lopen leek ons, gelet op wat we aan beeld van deze tocht hebben gevormd, beter dan in een keer. Water zouden we inslaan bij de Russelsheimerhut. Onze groep bestond uit vier volwassenen en een kind van 11 jaar. 

(tekst gaat verder onder de foto) 

 

De aanloop naar de Russelsheimerhut ging voorspoedig. Het was nog zwaarbewolkt en het dreigde te gaan regenen. Gelukkig viel dat mee en hoe hoger we kwamen, hoe meer de bewolking begon te verdwijnen. Bij de hut aangekomen was men net bezig de hut schoon te maken en we werden vriendelijk verzocht om even te wachten. Dat wachten duurde even en we konden dus niet direct water inslaan. Een vriendelijke huttenwaard heeft ons gevraagd wat ons plan was. Er werd ons gemeld dat we overnachten in de bivak hut wel konden vergeten. ’s Morgens was er vanuit de Russelsheimerhut een groep van tien personen vertrokken. Deze groep zou overnachten in de bivak en de bivak heeft negen slaapplaatsen. Ook was het mogelijk dat er vanuit de Braunschweigerhut nog mensen zouden willen overnachten. Ons plan werd daarmee om zeep geholpen en we hadden geen alternatief voor handen. Maar ik was niet naar boven gelopen om dezelfde route weer naar beneden te lopen. Ik wilde toch echt verder. Maar wat is wijsheid. De Mainzer Höhenweg viel af. Ik ben enige jaren geleden vanuit Huben het Pollestal ingelopen helemaal tot einde van het Hinteres Pollestal. Aan het eind lag toen nog een flink sneeuwveld. Ik herinnerde mij een wegwijzer naar de Russelsheimerhut. Bij de hut stond ook een wegwijzer naar Huben, een tocht van 7 uur. Het leek mij een goed alternatief. Het enige nadeel was dat we met de bus terug zouden moeten. Een andere optie was aan de tocht beginnen en via de notausstieg afdalen naar de auto. Toen ik het alternatieven overwoog en het voorstelde werd vanuit de groep een ander alternatief voorgesteld. Bij de hut blijven en de volgende morgen vroeg vertrekken. Het leek ons een uitstekend idee. Het weer klaarde op maar was nog niet heel mooi. Morgen zou het allen maar beter zijn. We konden de rest van de dag bij de hut blijven, rust nemen en vroeg gaan slapen. We wilden erg graag de Mainzer Höhenweg lopen en we waren het er snel over eens dat dit het beste alternatief was. Het meegebrachte eten maakten we zelf warm en aten dat op terwijl de andere gasten in de hut aan hun warme maaltijd waren begonnen. Zodoende hoefden we de volgende dag iets minder gewicht mee te sjouwen. We hebben nog even met de kampgenoten gebeld en onze gewijzigde plannen doorgegeven. Vanaf de camping besloot een kampgenoot alsnog naar de hut te lopen om de volgende morgen met ons mee te gaan. Tegen een uur of negen lagen we met z’n allen op een oor. 

 

Halfvijf opstaan en halfzes vertrek zou vroeg genoeg zijn om de tocht in een keer te lopen. Zo gezegd zo gedaan. We waren niet de enigen die dag. Voor ons uit liepen drie dames uit Zwitserland en achter ons aan kwam en man en een vrouw. Het eerste deel van de tocht zou een vrij steile klim zijn naar het joch. De route was duidelijk gemarkeerd. Al snel moesten we in de dames onze meerderen erkennen. Eenmaal aangekomen bij het joch waren wij ze uit het zicht verloren. De route ging verder rechts omhoog. De man en vrouw bleven op het joch en lieten ons voor gaan maar al snel zaten ze weer achter ons. We hebben ze maar voor laten gaan. Ons tempo was te langzaam. Een groot deel van de route was gezekerd met kettingen en af een toe een treetje waar je met de voetensteun kon zoeken als de rotsen die niet konden bieden. Maar alles was gebouwd op volwassen en ervaren mensen. Onze groep bestond uit o.a. een vader zijn zoon van 11 jaar. Nog net niet groot genoeg om de moeilijke passages vlot te nemen. Hij had aanwijzingen en af en toe fysiek ook steun nodig. Het kostte veel tijd. En het ging maar door, er leek geen eind aan te komen. Omhoog en weer naar beneden. Over rotsblokken en door geröll. Het weer was goed. Het was droog en tussen de wolken door liet de zon zich af en toe even zien. Maar goed ook want in de brandende zon was deze tocht geen pretje geweest realiseerde ik mij. Onderweg kwamen we ook de restanten van gletsjers tegen. Voor een deel bedekt met rotsblokken en gruis, voor een deel ijsveld. Te groot en te steil om zonder stijgijzers over te steken. Maar daar waren we op voorbereid en dus bonden we de stijgijzers onder. Aan de overkant gekomen konden de stijgijzers weer worden opgeborgen. Weer omhoog in de rotsen. Af en toe gebruik makend van een paar kettingen en ijzeren pennen. Af en toe keek ik op mijn horloge. De planning leek ondanks onze traagheid aardig te kloppen. Wel iets vertraging maar dat zouden we kunnen inlopen door een korte stop bij het bivak. We lieten de notausstieg voor wat het was: voldoende energie om door te gaan naar het bivak.

 

Aangekomen bij het bivak was het uitzicht werkelijk fenomenaal! Wat een mooi uitzicht, wat een schitterende omgeving. Terecht dat ze hier een bivak hebben gebouwd was mijn gedachte. We zouden een half uurtje pauze nemen. Het werd een uur. Mijn vrouw had hersteltijd nodig. In de bivak hut heb ik thee en soep gemaakt. Om een uur zouden we weer verder gaan. Eigenlijk wilden we nog niet weg. Was hier langer blijven of zelfs overnachten een optie? We hadden het eten al opgegeten. Dat zouden we wel overleven. We hadden nog brood en sneeuw was ook in de buurt. We spraken ons echter niet uit en maakten ons klaar voor vertrek. Wij vertrokken als laatste. Bij een lastige afdaling haalden we de anderen weer in; de klimpartijen gaan ons technisch goed af. Maar op het blokkenterrein liepen ze weer op ons uit. Mijn vrouw was onvoldoende hersteld en kwam kracht te kort. Tussen de rotsblokken besefte mijn vrouw dat ze onder deze omstandigheden vooral voorzichtig moest zijn en het tempo werd daardoor nog trager. Ik had in de gaten dat het niet goed ging en probeerde contact te krijgen met de anderen die een aardig eindje voor ons uit waren. Gelukkig bleven ze even wachten. Bezorgd vroegen ze hoe het ging. Ik gaf aan dat het moeizaam ging en daar gingen we weer. Zij vooruit en wij er achteraan.  In de verte zag ik een van de voorlopers even wachten. Hij keek naar ons. Ik wenkte hem dat ze even moesten wachten. Mijn vrouw zag het ondertussen niet meer zitten maar besefte wel dat er geen andere optie was dan doorgaan. Maar het ging gewoon niet meer. Zitten en rusten, het was een penibele situatie. Een emotioneel moment voor ons beide om te beseffen dat je op een punt gekomen bent waarvan je niet wilt dat je die tegenkomt. Wij hadden ingeschat dat we na de lunch in het bivak wel weer verder konden. Even doorzetten nog. Nu waren we op een dieptepunt wat een hoogtepunt had moeten zijn. Van genieten was geen sprake meer. Het was overleven. Samen gingen we verder met het zicht op de bergkam voor ons. Opnieuw omhoog en naar beneden. Er leek maar geen eind aan te komen. De anderen wachtten een eind verder op ons. Tot onze verrassing zaten ze bij een wegwijzer met daarop de richting aangegeven naar de Braunschweigerhut. Die gedachte gaf moed. Op de weg richting het bivak hadden we verschillende keren vader en zoon geholpen bij moeilijke passages en ook gewacht. Nu hadden ze op ons gewacht. Samen uit, samen thuis! Naar beneden in plaats van wat we verwacht hadden omhoog.! De route was niet zichtbaar, maar kaart, kompas en GPS hielpen ons te oriënteren. We zouden nog een keer over een ijsveld moeten en omhoog in de rotsen. Dat hebben we uiteindelijk ook gedaan. De laatste hindernis was het zoeken naar de juiste oversteek op het ijsveld en de klim in de rotsen. Opnieuw een passage gezekerd met kettingen en pennen. Boven verwachting ging dit vlotter dan verwacht en kwamen wij als eerste boven. Daar was de hut zichtbaar. Inmiddels was het tegen zes uur in de avond. Bij de hut aangekomen was men net klaar met het avondeten. We bestelden daar een goede maaltijd en namen daar de tijd voor. Tegelijk wisten we dat we er nog niet waren. De hut was stampend vol. Overnachten was geen optie. Tegen de schemering begonnen we aan de afdaling en in het donker kwamen we aan op de parkeerplaats. Daar zijn we omstreeks tien uur opgehaald.

 

Dit verhaal is opgeschreven omdat onze ervaringen een aantal beslismomenten bevat. Wat is het beeld of de situatie. Is die gewijzigd ten opzichte van het beeld wat we eerst hadden en wat betekent dit dan. Opnieuw overwegen en uiteindelijk een besluit nemen. Welke besluiten we genomen hebben is cruciaal geweest voor het verdere verloop van de tocht. Wij hebben ervan geleerd. Een alternatief achter de hand houden. Toch heeft deze tocht het besef opgeleverd dat grenzen verlegd kunnen worden, juist in een spannend moment leer je je grenzen en mogelijkheden kennen. Een tocht van 10 uur is mogelijk. Op naar de volgende höhenweg…